امشـــــب ندا می آیدم دیوانه شو،دیــوانه شو

ای آشــــــنای دل غریب بیگانه شو ،بیگانه شو

                             پیمانه پر کن ازمی، وآبـــــی در آتش ریز و رو 

                             یک جرعه از دریا بنوش دردانه شو دردانه شو 

آتش به جان انداخت عشق،دل را به دام انداخــــت عشق

گفتم صبوری میکنم از دل عبوری میکنم،گفتا پر پروانه شو

                          بال و پرم بگداخت عشق،ساز مرا بنواخت عشق

                          هم شاهد اشکم شد و گفتا تو هم رنـــــدانه شو

ساقی مرا با خود ببر ،خواهم پریدن تا ســــــــــما  

با نام دل مشقی نوشت،گفتا تو هم افســـانه شو

                           صد کوه سخن دارد دلم،از دل خبر دارد دلــــــــم

                          خواهم بگویم اندکی، گوید مگو در خـــــــــانه شو

خواهم قــــــدح را بشکنم ،تا از دو عالم بگذرم

گوید چو خواهی بگذری هم ساغر و پیمانه شو

                             ســاقی سلامت میکنم،جانم فدایت میـــــــــکنم

                            خواهم به سویت پر کشم ،بیچاره ام در چاره شو

                                                                  " ۱۳۸۶/۱۰/۲۵ سه شنبه...ساعت:۲۲:۴۰ "

  آخه درختها هنوز هم  خوابند. . . گل رز من گوشه باغچه ی حیاطمون الان فقط چند تا شاخه ازش مونده. بی برگ و بی رنگ و بی جان. ولی نه ریشه داره . ریشه اش در دل خاک هست تا همیشه. تا موقعی که خاک پسش بزنه. اما شنیدم خاک امانت دار خوبیه. اگه امانت دار خوبی نبود که تنمو بعد پرواز روحم دست خاک نمیسپردند. ....اما برف های سرد و سفید باغچه را لبالب پوشونده. دلم حتی برای چند شاخه ی خشک هم تنگ شده...

با مرواریدهای جمع شده گوشه ی چشمام رو میکنم طرف هر چی تنهاییه و میگم....این است؟باشد....باشد.....

بماند. بماند.... هر چه هست بماند زهرا...

                                                                                                    برکت باشد